Ervaringsverhalen

Rens: voor uw computervragen

In het huis van de wijk de Alkenhorst, vlak naast het servicepunt van WonenPlus, is een prachtige computerhoek. Daar is Rens iedere maandag- en donderdagmiddag trouw aanwezig om abonnees van WonenPlus of bezoekers van het wijkcentrum te helpen met vragen over de computer, laptop, smartphone of tablet.

Lees verder

Rens Bijwaard, nu ruim een jaar vrijwilliger bij WonenPlus, aan het woord: ”Ik woon in Alkmaar, ben 64 jaar jong en heb veel soorten werk gedaan. Van chocoladebewerker tot een eigen bedrijf als grafisch afwerker. Door ziekte van mijn vrouw heb ik het bedrijf beëindigd om voor haar te zorgen. Helaas heeft zij in overleg met mij in december 2014 haar zo verlangde euthanasie gekregen. Door het wegvallen van mijn zorg voor mijn vrouw viel ik in een gat met veel vrije tijd. Op zoek dus naar vrijwilligerswerk en het liefst iets vergelijkbaars met mijn grootste hobby, namelijk werken met computers. Dat vond ik bij WonenPlus. Mensen kunnen bij mij terecht met vragen over hun laptop, hun tablet of de mobiele telefoon. Zoals problemen met de mail of het installeren van programma’s. En heel vaak uitleggen hoe iets werkt. Ik kom ook bij de mensen thuis. Laatst was er iemand die om mijn hulp vroeg omdat zijn printer het niet meer deed. Of ik daar een oplossing voor wist. Toen ik vervolgens bij deze persoon thuis was zag ik al snel het probleem. Ze hadden namelijk een verlengsnoer met een schakelaar. Er was schijnbaar een keer iets op de schakelaar gevallen waardoor hij de stroom van het verlengsnoer uit geschakeld had. Schakelaar omgezet probleem opgelost!” (Oktober 2016 IZ)

Iet: Een band van vertrouwen

Zo’n ruim drie jaar geleden ben ik bij WonenPlus begonnen met vrijwilligerswerk. Iets dat ik altijd al wilde doen, maar gezien mijn baan nog even moest wachten. Zo kwam ik terecht bij Mevr.N. Ze had iemand nodig om boodschappen mee te doen en zo geschiedde.

Lees verder

In het begin moesten we allebei de kat uit de boom kijken. Al snel bleek dat het best goed zat met ons. De gesprekken gingen vaak, en doen dat nog, verder dan het weer en de aanbiedingen, die de super op dat moment had. Er is veel veranderd in de afgelopen drie jaar. Van een keer in de week, ga ik nu twee keer in de week bij haar langs. Ze is niet meer in staat om mee te gaan en het zelf koken, dat ze voorheen deed, is overgegaan naar klant-en-klaar maaltijden. Kwamen die eerder van organisaties aan huis, nu is ze overgestapt op maaltijden van de super. “Dan weet ze wat ze krijgt”, zijn haar eigen woorden. Los van de harde aardappel die er af en toe in blijkt te zitten. We hebben inmiddels een fijne band opgebouwd. Zij is blij en ik, ik ben nog blijer. Het is mooi om een activiteit van: “Samen Winkelen” aan te vullen met een goed gesprek en er op deze manier een stukje Zingeving in te verwerken. Iedere keer blijkt maar weer hoe belangrijk dat is. De voorbeelden zijn legio, maar het duidelijkst is toch het verschil in gemoedstoestand van mevr.N. bij het binnenkomen en bij het weggaan. Ze kan haar verhaal doen over ziek en zeer en de regelmatig opmerkelijke artikelen in de krant en op tv. Als ik wegga, is dat bij een veel positiever mens, dan wanneer ik kwam. Voor mij is dat belangrijk en waardevol. De cursussen – die ik heb gedaan bij WonenPlus – en de informatiemiddagen, zijn een waardevolle aanvulling op de mijn vrijwilligerstaak. Daarbij vind ik – in het geval van mevr.N. – het prettig dat ik heb kennisgemaakt met haar naaste familie. Zij versterken de band van vertrouwen alleen nog meer. (februari 2017 IZ)

Lisa: Steuntje in de rug

Het is maandagochtend en Lisa de Graaf wandelt het kantoor van WonenPlus binnen. Met haar 23 jaar is Lisa van alle WonenPlus vrijwilligers de jongste. Ze besloot een half jaar geleden te reageren op onze oproep in de krant voor Samenkracht.

Lees verder

Haar huidige baan sluit niet aan bij haar afgeronde opleiding Sociaal Pedagogische Hulpverlening en als WonenPlus vrijwilliger kan ze het geleerde in de praktijk brengen en ervaring opdoen. Lisa heeft twee oudere deelnemers ’onder haar hoede’. Deze dames helpt ze met stappen in de richting naar een groter netwerk om zo hun vangnet te verstevigen. Bij een huisbezoek ontdekte Lisa dat de kunst aan de wand door mevrouw R. zelf gemaakt was. In een andere kamer lagen meer schilderijen opgeslagen. En zo ontstond het idee om te exposeren. Samen brachten ze de schilderijen naar WonenPlus, de klusvrijwilliger bevestigde de haakjes en de schilderijen hebben twee maanden in de zalen en de kantoren gehangen. Een mooie stap in de richting om haar netwerk te vergroten. Dat is een doel van Samenkracht. Bij mevrouw lukt dit stapsgewijs door op een positieve manier de nadruk te leggen op haar hobby en via deze passie verder te komen. Het is fijn om het steuntje in de rug te kunnen zijn. Voor haar opleiding heeft Lisa een onderzoek gedaan naar eenzaamheid onder ouderen. Een groot taboe, merkte zij. Het is moeilijk om te uiten en om er, bij een kwetsbare gezondheid, iets aan te doen. De weg naar meer sociale contacten kan drempels opwerpen; zoals praktische bezwaren, vastgeroeste patronen of het wordt al snel te veel. Men moet soms uit een comfort zone. Lisa vind het fijn om het steuntje in de rug te kunnen zijn ”. Over Mevrouw S. vertelt ze: “als ik opbel om te informeren hoe het gaat, dan merk ik dat ze het fijn vindt dat er aan haar wordt gedacht. Na ieder gesprek bedankt ze me voor mijn interesse. Dat maakt het leuk om haar te bellen. Omdat mevrouw zelf ook open is, ontstaan er leuke gesprekken. Want ook voor mij is het fijn als je de vraag ‘hoe gaat het nu met jou?’ terug krijgt. Mevrouw S. heeft interesse in Lisa haar leven en opvattingen, de twee waarderen elkaar enorm. De jongere vrijwilliger. Met het vrijwilligerswerk bij WonenPlus doet Lisa de juiste ervaring op dat kan dienen als referentie naar een baan die bij haar past. Het flexibele maakt het extra aantrekkelijk want je kunt zelfstandig je afspraken regelen aan de hand van je eigen agenda en er is veel vrijheid van handelen in samenspraak met de oudere en de WonenPlus consulent. Er worden deelnemers aan jou toegewezen en het doet me goed dat ik die eigen verantwoordelijkheid krijg. Omdat het zoveel toevoegt dat jongeren zich vrijwillig inzetten, sluiten we af met de vraag hoe je hen zou kunnen bewegen om vrijwilligerswerk te doen. De tip van Lisa: werf je vrijwilligers met de tekst: kom het eens 2 maanden proberen. Dat geeft jongeren de kans het eerst te beleven zonder het gevoel van verplichting of het idee er voor lange tijd aan vast te zitten’. Lisa’s betrokkenheid is grenzeloos. Ze gaat drie maanden naar Nepal om daar te helpen bij een opvang voor kinderen. Een goede reis Lisa en we zien je daarna graag met een gevulde rugtas aan dierbare ervaringen weer terug! (April 2017 IZ)